Teatr Ognia „Vatiamante”


Prezentowane przez nas spektakle zawierają w sobie elementy teatru ruchu, tańca współczesnego oraz fireshow, a podkład muzyczny i makijaż dostosowywane do każdego pokazu czynią nasze występy niepowtarzalnymi. W czasie występów wykorzystywane są takie narzędzia jak: poi, kije, liny, wachlarze, efekty pirotechniczne oraz techniki plucia ogniem.

Występy odbywają się przy grających na żywo zespołach lub grupach bębniarskich bądź przy wyselekcjonowanej przez nas muzyce.

W prezentowanej przez nas ofercie znajdziecie Państwo zarówno krótkie występy jak i przedstawienia teatralne z wykorzystaniem elementów pirotechnicznych. Każdorazowo długość pokazu dostosowywana jest do wymogów organizatora, i może wynosić od 15 do 45 min..



Jak wygląda pokaz tańca z ogniem (fireshow)?


Sama idea fireshow polega na przykuciu uwagi widza poprze dynamiczne występy polegające nie tylko na samym „kręceniu”, ale również na odpowiedniej ekspresji ruchowej. Standardowym schematem takiego występu (w szczególności pokazów typu „freestyle”) jest stopniowanie ilości ognia na scenie. Ilość ognia można zmieniać poprzez wykorzystanie jednego z dwóch sposobów. Po pierwsze, poprzez zwiększanie liczby osób przebywających w danym momencie w przestrzeni scenicznej bądź poprzez wykorzystanie (w odpowiedniej kolejności) różnego rodzaju rekwizytów do tańca z ogniem oraz użycie ognia w scenografii.

Oczywiście to, który z tych sposobów zostanie użyty zależy od miejsca, w którym odbywa się występ.

Typowy pokaz fireshow odbywa się według zasady „od małej do dużej (bądź ogromnej) ilości ognia na scenie”, czyli na początku mamy krótkie wprowadzenie, podczas którego jedna osoba (najczęściej kobieta) tańczy z wachlarzami, następnie dochodzą do niej 2-3 osoby kręcące poikami, potem pojawiają się płonące kije, a na samym końcu, podczas kulminacji, widzimy słupy iskier, „zianie ogniem” oraz dragon-tail. Wszystko to jest przeplatane scenami ruchowymi/tanecznymi oraz zianiem ogniem.



Sen sztuki, czyli rzecz o teatrze ognia


Rzecz ma się inaczej w przypadku spektaklu. Pomijając wykorzystanie ognia pojawiają się sceny aktorskie z teatru ruchu. Rola ognia zostaje w tym przypadku ograniczona na rzecz scen z wykorzystaniem warsztatu aktorskiego.

W tym przypadku nie możemy mówić o żadnym schemacie. Ogień zostaje podporządkowany fabule spektaklu, a nie opiera się na wspomnianej wyżej zasadzie „stopniowania”. Sam „Teatr ognia” można porównać do teatru guerilla (lata ’60-te, ’70-te XX wieku), który był wyrazem buntu i którego cechą charakterystyczną było poszukiwanie nowych form ekspresji i nowych poziomów kontaktu z widzem. Tutaj nową formą ekspresji jest wykorzystanie bogatej, wręcz dychotomicznej symboliki ognia i ludzkich ruchów.

Sam ruch, taniec, ekspresja ciała i wszechogarniający ogień – bez niepotrzebnych słów. Tym są właśnie nasze spektakle.